|
Kafka in Deerlijk
Een niet EU vrouw komt naar België, met als bedoeling in België te
huwen met haar vriend en een nieuw leven te starten in ‘dat’ vreemde
land. Ze is zich niet bewust van de bureaucratie in België en weet niet
dat de lokale wetgeving alles moeilijker kan maken.
Ze biedt zich samen met haar toekomstige
echtgenoot aan op de Burgerlijke Stand van haar
gemeente. Alle gevraagde documenten werden
voorgelegd, ze voelt zich op haar gemak. Tot ze te
horen krijgt dat het attest van huwelijksbevoegdheid
niet in orde is. Het consulaat van het land van
herkomst in België stelt dat het attest overal wordt
aanvaard, behalve in de gemeente van betrokken
vrouw. De gemeente blijft halsstarrig weigeren.
Opnieuw naar het consulaat, waar men de vrouw
vraagt of ze misschien een attest nodig heeft om
te ‘ademen’ in haar gemeente. Hilariteit alom.
Ten einde raad wordt een advocaat ingeschakeld,
doch zonder resultaat: de gemeente blijft bij haar
standpunt. Tot een brief van het ministerie van
Buitenlandse Zaken een oplossing biedt: het attest
is goed.
Ondertussen was de vrouw reeds te lang ongehuwd
in België en dus illegaal aanwezig in België. De
huwelijksdatum wordt vastgelegd, doch daags voor
het huwelijk krijgt dit nieuwe gezin een telefoontje:
op een van de documenten staat een verkeerde
geboortedatum (2 i.p.v. 22 mei). Dit document
moet eerst vervangen worden, de gemeente stelt
voor het huwelijk twee weken uit te stellen.
Betrokken vrouw voelt nattigheid en trekt met het
bewuste document naar het consulaat. De persoon
die het document had opgemaakt, ziet zijn typefout
en corrigeert het document met een erratum: wil 22
lezen i.p.v. 2. Het huwelijk wordt voltrokken zoals
gepland, en iedereen is blij. ’s Anderendaags bij het
ontwaken krijgt de vrouw echter de politie over de
vloer met het verzoek het Belgisch grondgebied
te verlaten. Een verzoekschrift, ondertekend door
de burgemeester, één dag voor hij haar huwelijk
voltrok!
De vrouw volgt Nederlandse les, gaat daarvoor
naar Kortrijk naar school, doch de regularisatie van
haar ‘vreemd’ rijbewijs laat meer dan drie maanden
op zich wachten.
Na drie jaar huwelijk wil de vrouw haar
nationaliteitsverklaring afl eggen. Ze werkt
ondertussen meer dan een jaar als kassierster
in een grootwarenhuis en spreekt Nederlands.
Haar vriendinnen hadden die verklaring reeds
afgelegd. Dus doet ze, met de nodige documenten
in de hand, haar aanvraag. De gemeente zegt dat
het vooralsnog niet kan, binnen 6 maand zou het
wel mogelijk zijn. Haar echtgenoot fronst zijn
wenkbrauwen en doet een onderzoek: hij schrijft
de dienst Burgerlijke Stand aan van 19 Vlaamse
gemeentes of steden. Zes antwoordden niet,
de dertien die wel antwoordden vinden dat de
vrouw haar verklaring kan afl eggen. Wel blijkt er
onduidelijkheid te bestaan over de voor te leggen
documenten. Geconfronteerd met deze resultaten
engageert de burgemeester zich persoonlijk om na
te gaan wat er allemaal misgelopen is en hoe dit kan
worden voorkomen in de toekomst.
Na een misverstand over de datum waarop de
verklaring kan worden afgelegd, kan de vrouw deze
uiteindelijk afl eggen. Twee weken later wordt ze
naar de Burgerlijke Stand geroepen: er ontbreekt
een kopie van haar paspoort, …
KAFKA HAD HET 90 JAAR GELEDEN
VOORSPELD.
Kafka was de man die bureaucratie haatte, omdat
ze verlammend werkte. De administratie is log,
complex en in handen van mensen die er niet voor
opgeleid zijn.
Wie heeft er al niet verschillende keren moeten
terugkeren voor een bouwdossier, een verloren
paspoort, een erfeniskwestie, …
Alles moet binnen de wet gebeuren, maar als de
burger moet nagaan of het advies van zijn Burgerlijke
Stand juist is en, desnoods na raadpleging van een
advocaat, zijn gelijk moet afdwingen, is er iets
grondig fout.
Wanneer elke Burgerlijke Stand eigen regels heeft
en daar enkel van afwijkt als 110 % bewezen is dat
de burger gelijk heeft, dan lijkt dit op een verkeerde
uitoefening van het ambt.
De administratie moet eenvoudiger. Akkoord dat
mensen op de Burgerlijke Stand geen juristen zijn,
maar moeten ze zich dan zo opstellen? Kunnen ze
niet zelf informatie inwinnen in plaats van de burger
een NEGATIEF antwoord te geven?
Kan de rijkssoftware niet helpen aan de hand van
ons rijksregisternummer? Men kan nagaan waar we
woonden, wat we deden, hoeveel veroordelingen
we opliepen, maar men kan ons niet zeggen wat
wettelijk kan en wat niet. Big Brother is watching
you, ten voeten uit.
Er is KAFKA, een goed project voor administratieve
vereenvoudiging. In KAFKA vuistregel nummer 1
stelt men: ‘Stel U steeds de vraag of de gegevens/
attesten die U opvraagt echt noodzakelijk zijn (bv.
volstaat een identiteitskaart niet in plaats van een
uittreksel van de geboorteakte?) en of ze niet ergens
binnen de overheid beschikbaar zijn (bv. raadpleeg
zelf het rijksregister in plaats van de burger naar
zijn gemeentehuis te sturen).
Wie onder ons moest recent een uittreksel van de
geboorteakte afhalen en betalen?
Wie onder ons moest stempels betalen en halen
voor een bouwvergunning, voor een erfenis?
Het kan veel eenvoudiger, en veel goedkoper. En
een burger die er een advocaat bijhaalt, is een goed
geïnformeerde burger die zijn rechten geschonden
ziet, meestal door lokale beslissingen. Waarom
moet men geluk hebben in de juiste gemeente te
leven en te wonen?
We willen een correct Vlaanderen voor iedereen
die hier legaal leeft en verblijft. We willen
een Vlaanderen dat zijn burgers goed en juist
informeert. Als men het weer met grote precisie kan
voorspellen, als men een raket naar de maan kan
sturen en terugbrengen, dan kan het toch niet dat
de burger zijn geboorteakte moet afhalen en zelf
controleren op typefouten?
We juichen de pogingen van onze bekende Vincent
toe en zijn blij met elke verbetering. Maar het mag
sneller, waarom speciale dossiers niet indienen op
het arrondissement of op de provincie? Zolang de
burger geen verzamelaar van documentjes moet
worden.
WAAROM VERMELDEN WE DAT HIER?
Omdat de vrouw in kwestie niet begrijpt dat een
overheid zoveel problemen kan veroorzaken. Omdat
de vrouw in kwestie zegt: het Vlaams Belang streeft
naar een rechtvaardig Vlaanderen, waarin de burger
gehoord wordt.
Vlaanderen is haar nieuwe thuis, maar ze beseft dat
ze moet helpen om van Vlaanderen een vriendelijk
Vlaanderen te maken, binnen de grenzen van de
wet.
Het Vlaams Belang is niet racistisch, maar het
klaagt mistoestanden aan. Jammer genoeg heeft het
Vlaams Belang tot op heden niet de kans gekregen
meer te doen dan aan te klagen. Elk goed initiatief
wordt gesteund, integratie van vreemdelingen in
Vlaanderen is een must. Maar de overheid moet er
ook zo over denken en alle autochtone of allochtone
Vlamingen bedienen zoals het hoort.
De overheid maakt hier voortdurend fouten, die met
de mantel der liefde toegedekt worden.
Vlaanderen leeft in deze wereld, niet in een
parochie. Vlaanderen verdient beter dan wat het nu
krijgt, al is er geen reden tot klagen, zo slecht is het
niet. Zoals iemand zei: Het kan altijd beter. En
daarvoor wil de vrouw zich inzetten.
Vlaanderen de plaats geven die het verdient, op
basis van zijn noeste arbeid. Omdat Vlamingen
gastvrij zijn voor hen die Vlaming willen zijn.
Omdat het een eer is Vlaming te zijn.
|
|
|